108. No quiero despertarme
Tesis, antítesis y síntesis. Dialéctica pura y dura. Buscando el equilibrio, el término medio, el punto en el que todo encaja...
Tesis...
El Ryan que escribía en este blog hace un año. Tímido, con tendencias depresivas, ratón de biblioteca, racional hasta el último detalle, un analista profundo de cada acto, de cada gesto, de cada mirada. Enamoradizo e inseguro, falto de autoestima. Con pequeños puntos de inflexión que le hacían avanzar, con algún que otro traspiés en el camino, que deja atrás sus prejuicios y los estereotipos, luchando contra el miedo y "el que dirán". Un Ryan que sintió la soledad, el amor y el desamor. Un Ryan que buscaba la felicidad.
Antítesis...
El Ryan de este verano y de estos últimos meses. Extrovertido, abierto, despreocupado, sincero, pasional, impulsivo. Un Ryan que iba ganando seguridad a cada paso, que no temía el "qué dirán", que se sentía libre y cómodo. Un Ryan que conseguía lo que se proponía, que daba rienda suelta a sus deseos, sin pensar en el mañana. Era alguien que se proponía nuevos retos a cada instante, luchaba por ellos y los alcanzaba. Un Ryan sonriente, alegre, festivo, deseoso de conocer gente nueva. Pero también era un Ryan que tenía miedo. Miedo a dos estúpidas palabras. Miedo a darse cuenta de que toda esta euforia era efímera. Que la vida no se rige por el lema del "carpe diem". Que la estabilidad no se encuentra en aventuras de una noche. Un Ryan que seguía buscando la felicidad.
Síntesis...
El Ryan de estos últimos 12 días. Un Ryan que es una mezcla de todo y de nada. Es un Ryan que, día a día, va aprendiendo de los errores. Un Ryan que consigue diferenciar el día de la noche, que cambia de registro según lo requieran las circunstancias. Sigue siendo un Ryan inseguro, racional, temeroso de la soledad y de la fugacidad de los momentos alegres; un Ryan al que aún le queda muchísimo por aprender. Pero es un Ryan a quien los golpes le van haciendo cada día más fuerte, más luchador, más libre. Y, lo más importante, el Ryan de hoy en día es un Ryan que ha perdido el miedo a esas dos palabras que tanto respeto le imponían. Un Ryan que ha encontrado algo que verdaderamente le hace feliz.
Y quizás todo esto no sea más que mera retórica, más que un espejismo, una opinión que mañana habrá cambiado. Sea como sea, mientras dure, no pienso dejar escapar esta sensación de estabilidad y seguridad.
Ahora os toca a vosotros: ¿cuáles diríais que han sido las tesis, antítesis y síntesis de vuestra vida hasta el momento?
PD: M'adono que ho he guanyat tot, i tot ho he perdut. Però ara res no importa si et tinc a tu... Potser em podries receptar un consell, que m'ajudi a soportar el temps quan tu no hi ets... (Me doy cuenta de que todo lo he ganado, y todo lo he perdido. Pero ahora nada importa si te tengo a ti... Quizás me podrías recetar un consejo, que me ayude a soportar el tiempo cuando tu no estás...)
Tesis...
El Ryan que escribía en este blog hace un año. Tímido, con tendencias depresivas, ratón de biblioteca, racional hasta el último detalle, un analista profundo de cada acto, de cada gesto, de cada mirada. Enamoradizo e inseguro, falto de autoestima. Con pequeños puntos de inflexión que le hacían avanzar, con algún que otro traspiés en el camino, que deja atrás sus prejuicios y los estereotipos, luchando contra el miedo y "el que dirán". Un Ryan que sintió la soledad, el amor y el desamor. Un Ryan que buscaba la felicidad.
Antítesis...
El Ryan de este verano y de estos últimos meses. Extrovertido, abierto, despreocupado, sincero, pasional, impulsivo. Un Ryan que iba ganando seguridad a cada paso, que no temía el "qué dirán", que se sentía libre y cómodo. Un Ryan que conseguía lo que se proponía, que daba rienda suelta a sus deseos, sin pensar en el mañana. Era alguien que se proponía nuevos retos a cada instante, luchaba por ellos y los alcanzaba. Un Ryan sonriente, alegre, festivo, deseoso de conocer gente nueva. Pero también era un Ryan que tenía miedo. Miedo a dos estúpidas palabras. Miedo a darse cuenta de que toda esta euforia era efímera. Que la vida no se rige por el lema del "carpe diem". Que la estabilidad no se encuentra en aventuras de una noche. Un Ryan que seguía buscando la felicidad.
Síntesis...
El Ryan de estos últimos 12 días. Un Ryan que es una mezcla de todo y de nada. Es un Ryan que, día a día, va aprendiendo de los errores. Un Ryan que consigue diferenciar el día de la noche, que cambia de registro según lo requieran las circunstancias. Sigue siendo un Ryan inseguro, racional, temeroso de la soledad y de la fugacidad de los momentos alegres; un Ryan al que aún le queda muchísimo por aprender. Pero es un Ryan a quien los golpes le van haciendo cada día más fuerte, más luchador, más libre. Y, lo más importante, el Ryan de hoy en día es un Ryan que ha perdido el miedo a esas dos palabras que tanto respeto le imponían. Un Ryan que ha encontrado algo que verdaderamente le hace feliz.
Y quizás todo esto no sea más que mera retórica, más que un espejismo, una opinión que mañana habrá cambiado. Sea como sea, mientras dure, no pienso dejar escapar esta sensación de estabilidad y seguridad.
Ahora os toca a vosotros: ¿cuáles diríais que han sido las tesis, antítesis y síntesis de vuestra vida hasta el momento?
PD: M'adono que ho he guanyat tot, i tot ho he perdut. Però ara res no importa si et tinc a tu... Potser em podries receptar un consell, que m'ajudi a soportar el temps quan tu no hi ets... (Me doy cuenta de que todo lo he ganado, y todo lo he perdido. Pero ahora nada importa si te tengo a ti... Quizás me podrías recetar un consejo, que me ayude a soportar el tiempo cuando tu no estás...)
Comentario:
Comentario:
hoy no tengo claro eso, no porque pase por un momento reflexiso o de cuestionamiento, sino mas bien porqwue estoy aprendidendo a ir disfrutando de lo que va sucediendo, de aceprtarme, de quererme y dejar ataduras...
Creo que me uno al grupo, de esos que vamos haciendo las cosas como si nuestra vida fueran solo dos dias
Creo que me uno al grupo, de esos que vamos haciendo las cosas como si nuestra vida fueran solo dos dias
Comentario:
Sé que sona molt egoísta però m'agradaria pensar que la post data va per mi. Ens seguim tenint l'un a l'altre tot i que d'una manera diferent.
Sóc molt dolent donant consells, ja que la meva filosofia és intentar treure-li importància a les coses quan en realitat el que vol la majoria de gent és tenir el dret d'estar tristes i sentir-se desgraciades. No és un atac personal, no crec que tu siguis d'aquests, és només un aclarament. El cas és que et donaré un consell que et servirà. La vaig treure del millor llibre que he llegit (i probablement que s'ha escrit)
Hay que vivir como si cada dia fuese el último y a la vez como si fuera para siempre.
Sóc molt dolent donant consells, ja que la meva filosofia és intentar treure-li importància a les coses quan en realitat el que vol la majoria de gent és tenir el dret d'estar tristes i sentir-se desgraciades. No és un atac personal, no crec que tu siguis d'aquests, és només un aclarament. El cas és que et donaré un consell que et servirà. La vaig treure del millor llibre que he llegit (i probablement que s'ha escrit)
Hay que vivir como si cada dia fuese el último y a la vez como si fuera para siempre.
Comentario:
Estoy de acuerdo con los comentarios que han hecho Wyko y Laura. El primero diciendo lo de que es un proceso cambiante y en constante movimiento; y la segunda reflejando esa capacidad para analizarte (y expresarlo tan clara y concisamente).
Comentario:
Llevo días pensando la respuesta a la pregunta, pero no la encuentro...sé y noto que en los últimos meses mi forma de ser no acaba de ser la misma, pero no acabo de encontrar la forma de definirlo...en fin...
Quizá como tésis veo a un evoluciones que intenta acaparar absolutamente todo, que se ofusca si no lo consigue, y que no es capaz de dormir a gusto pues piensa demasiado y en demasiados (o demasiadas...o sólo una...)....la tesis, viene marcada por la despreocupación de lo accesorio, es decir: una avaluación de lo básico y relativización del resto, vamos, simplificación de las cosas...y la síntesis da lugar a una persona que cuando falla se toma el error como una lección asegurandose que por ahi no le van a pillar nuncamais, y ve los problemas como algo pasajero, que tarde o temprano desaparecerá...eso si, poniendo de su parte...nunca al modo avestruz (cabezabajotierra)...aunque no por ello deja de ofuscarse o evita el pesimismo...aunque éste siempre aparece en menor medida que antes. Quizá por eso últimamente escribo menos...
Nabraçada! :P
Quizá como tésis veo a un evoluciones que intenta acaparar absolutamente todo, que se ofusca si no lo consigue, y que no es capaz de dormir a gusto pues piensa demasiado y en demasiados (o demasiadas...o sólo una...)....la tesis, viene marcada por la despreocupación de lo accesorio, es decir: una avaluación de lo básico y relativización del resto, vamos, simplificación de las cosas...y la síntesis da lugar a una persona que cuando falla se toma el error como una lección asegurandose que por ahi no le van a pillar nuncamais, y ve los problemas como algo pasajero, que tarde o temprano desaparecerá...eso si, poniendo de su parte...nunca al modo avestruz (cabezabajotierra)...aunque no por ello deja de ofuscarse o evita el pesimismo...aunque éste siempre aparece en menor medida que antes. Quizá por eso últimamente escribo menos...
Nabraçada! :P
Comentario:
La dialectica se basa en tesis-antitesis= sintesis. No obstante y como tu bien sabes, es un proceso q nunca tiene fin. Es decir, a esa sintesis le aparecera un opuesto y vuelta a empezar.
Como el tema es tan interesante, le dedicare unas lineas en mi blog
Chau!
Como el tema es tan interesante, le dedicare unas lineas en mi blog
Chau!
Comentario:
Realmente estoy en un proceso de reencontrarme a mi mismo, pero prometo volver a este post y contestarlo cuando lo sepa.
Aparte de eso, creo que el compendio de un extremo y otro es muy bueno. Siempre se aprende y hay que seleccionar lo mejor de cada uno en cada contexto.
Saludos
Aparte de eso, creo que el compendio de un extremo y otro es muy bueno. Siempre se aprende y hay que seleccionar lo mejor de cada uno en cada contexto.
Saludos
Comentario:
Sabes una cosa? Siempre he admirado esa capacidad que tienes para autoanalizarte. No sé, a veces das la impresión de conocerte tan bien... porque confieso que soy incapaz de hacer lo que acabas de hacer tú en este post. Creo que me paso la vida pensando en cosas, en gente, en problemas, en tonterías y nunca me paro a pensar en mí. Así que a veces me da la impresión de que no sé quién soy ni qué quiero (en temas profundos, claro, porque por ejemplo, sé que ahora mismo quiero un bote de leche condensadaaaaaaa, jaja)
Así que Ryan, no pierdas nunca esa capacidad :)
Me alegro de que desde hace un tiempo, todo te esté yendo tan bien! Aunque me preocupa que entonces, ya no quieras secuestrarme :p
¡Muchos besitos!
Así que Ryan, no pierdas nunca esa capacidad :)
Me alegro de que desde hace un tiempo, todo te esté yendo tan bien! Aunque me preocupa que entonces, ya no quieras secuestrarme :p
¡Muchos besitos!
Comentario:
Uffff pos yo si te tengo q responder a eso te cuento la biblia asi q mejor si te envio despues un e-mail y te cuento
DEW MUAK
DEW MUAK
Comentario:
Saludos señor Ryan:
En lo que a mí respecta, mi vida es como la mar, absolutamente cambiable e imprevisible.
Días de tempestad, de calma, monzones, alisios... Esperando que sople el viento a favor pero sabiendo que al día siguiente puede que ni llegue a soplar...
Hace también un año que mi navío sufrió una buena andanada en la línea de flotación que casi lo manda al fondo marino.
Sin embargo, han pasado los meses y uno se da cuenta de que se sigue navegando, mejor, peor, dependiendo del capricho de Eolo, pero al menos con la intención de no cambiar el rumbo y de abatirse lo menos posible.
Espero que sus vientos siempre soplen según su conveniencia.
Atentamente
Capitán Jack Aubrey, a bordo de la fragata 'Surprise', frente a las costas de Brasil.
En lo que a mí respecta, mi vida es como la mar, absolutamente cambiable e imprevisible.
Días de tempestad, de calma, monzones, alisios... Esperando que sople el viento a favor pero sabiendo que al día siguiente puede que ni llegue a soplar...
Hace también un año que mi navío sufrió una buena andanada en la línea de flotación que casi lo manda al fondo marino.
Sin embargo, han pasado los meses y uno se da cuenta de que se sigue navegando, mejor, peor, dependiendo del capricho de Eolo, pero al menos con la intención de no cambiar el rumbo y de abatirse lo menos posible.
Espero que sus vientos siempre soplen según su conveniencia.
Atentamente
Capitán Jack Aubrey, a bordo de la fragata 'Surprise', frente a las costas de Brasil.
Comentario:
Ara mateix no seria capaç de fer una definició de mi mateixa, així que em sap greu però no puc respondre la teva pregunta. Encara que suposo que és la gràcia de la meva situació actual; cada dia sóc una persona una mica diferent de l'anterior...només he de trobar el fil conductor que no canvia...
Comentario:
Un ryan q olvida visitar el Inframundo. Eso es tesis, antítesis o síntesis??? Es broma, jejeje.
No sé cual es mi síntesis, así q sólo te diré q mi tésis era q al principio todo fue luz. Mi antítesis, es q todo se tornó oscuridad, y como sigo aquí no puedo sintetizar.
Saludos desde el Inframundo.
No sé cual es mi síntesis, así q sólo te diré q mi tésis era q al principio todo fue luz. Mi antítesis, es q todo se tornó oscuridad, y como sigo aquí no puedo sintetizar.
Saludos desde el Inframundo.
Comentario:
es curioso, no hace falta que escribas las mias,con que cambie ryan por erik pueden servir perfectamente.
a veces somos todos mas parecidos de lo q pensamos...
un saludo
a veces somos todos mas parecidos de lo q pensamos...
un saludo
Comentario:
Una manera, la tuya, de esquematizar y resumirte; pero en cualquier caso no negarás que el camino se demuestra andando.
Cierto es, que hay sombras en nuestro sendero que se dedican a perturbar nuestra avanzada; pero son los rayos de luz esquivos a las ramas de los árboles los que las hacen desaparecer... siempre y cuando no estemos dispuestos a llevar "gafas de sol" jajaja.
Yo, de tu ejercicio "visceral", formaría un conjunto y asumuría todas y cada una de las partes; a mi entender, no formarían más que la persona que soy.
Interesante post, sin duda. Cuídate mucho.
Saludos a tod@s.
Cierto es, que hay sombras en nuestro sendero que se dedican a perturbar nuestra avanzada; pero son los rayos de luz esquivos a las ramas de los árboles los que las hacen desaparecer... siempre y cuando no estemos dispuestos a llevar "gafas de sol" jajaja.
Yo, de tu ejercicio "visceral", formaría un conjunto y asumuría todas y cada una de las partes; a mi entender, no formarían más que la persona que soy.
Interesante post, sin duda. Cuídate mucho.
Saludos a tod@s.
Comentario:
soy la prime, jajaj.
Tesis:
Yo calculadora, planeando todo.. un mundo lleno de amigos, de una familia unida, de seguridad, de futuro, de busqueda de principes azules..
Antitesis;
Yo disfrutando del presente, (dejando q las cosas fluyan) quieriendome sin necesidad de principes.. buscando personas y dejando q el tiempo diga donde estarán y q serán.. Descubriendome a mí y conmigo a falsos amigos.. definiendome sin necesidad de la aprobación de otros.. yo un poco loca.. un poco incomunicada..
Resumen:
Yo feliz o al menos intentandolo.. mirando por mí, opinando yo.. tomando decisiones y todo eso sin necesitar la aprobación de otros.. Una natalia de verdad, más yo q nunca.. por fin.. encontrando,.. y viviendo más q nunca en mi mundo.. gustandome como soy.. siendo sincera conmigo por encima de tood.. y no aparentando ser..
Yo en medio de confusiones,, yo aceptando dias malos pr sabiendo q todo pasa yo aceptando lo imprevisible del futuro y disfrutando con ello.. o intentalo
Besos guapo
Tesis:
Yo calculadora, planeando todo.. un mundo lleno de amigos, de una familia unida, de seguridad, de futuro, de busqueda de principes azules..
Antitesis;
Yo disfrutando del presente, (dejando q las cosas fluyan) quieriendome sin necesidad de principes.. buscando personas y dejando q el tiempo diga donde estarán y q serán.. Descubriendome a mí y conmigo a falsos amigos.. definiendome sin necesidad de la aprobación de otros.. yo un poco loca.. un poco incomunicada..
Resumen:
Yo feliz o al menos intentandolo.. mirando por mí, opinando yo.. tomando decisiones y todo eso sin necesitar la aprobación de otros.. Una natalia de verdad, más yo q nunca.. por fin.. encontrando,.. y viviendo más q nunca en mi mundo.. gustandome como soy.. siendo sincera conmigo por encima de tood.. y no aparentando ser..
Yo en medio de confusiones,, yo aceptando dias malos pr sabiendo q todo pasa yo aceptando lo imprevisible del futuro y disfrutando con ello.. o intentalo
Besos guapo
