Blogs.ya.com Quitar publicidad
Guezos. Diario de Terradentro.
Diario do grupo folk -rock ourensán Guezos.
Acerca de
Guezos. Banda Folk
Sindicación
 
¿Porqué non existe unha industria discográfica en Galicia?
Eu engadiría en España...
O seguinte artigo está sacado da Voz de Galicia.
É de pricipios do ano pasado pero, desgraciadamente inda está en vigor.
(¡Y lo que te rondaré morena!)

Trátase dun artigo de Ángel Verela.
Espero que vos guste e por unha vez fagades comentarios!!!

Saúdos.
Anxo.

_______________________________________________________

La industria musical gallega está desaparecida en combate. Los artistas del país no venden. Los pocos sellos discográficos existentes se limitan a sobrevivir. A los empresarios del sector se les cuenta con los dedos de una mano. El noventa por ciento de los artistas que editan discos no viven de la música. Los profesionales de la empresa privada que trabajan en este ámbito intentan explicar una situación que nos remite al titular: ¿por qué no existe una verdadera industria discográfica en Galicia?

LAS VENTAS DE DISCOS
Para que exista una industria es imprescindible que se venda un producto, que en el caso de la música es el disco. Actualmente, las empresas editoras de artistas gallegos (estén radicadas en la autonomía o fuera) señalan que la media de venta de un músico gallego es de 2.000 compactos.

Un ejemplo. Mercedes Peón ha sido el último gran lanzamiento discográfico salido de Galicia. Distribuido por la compañía catalana Discmedi, la coruñesa ha despachado unos 5.000 discos. Tal como están los tiempos, todo un éxito que ha necesitado de un trabajo promocional, visible, por ejemplo, en los carteles del disco que se han pegado en las ciudades gallegas y en los elogios de publicaciones internacionales como Folk Roots. Y todo para vender 5.000 discos, de los que sólo 2.000 han sido comprados en las tiendas gallegas. «Eu penso que a media dun artista do país encóntrase nos dous mil discos, tendo en conta que hai moitos que venden 500 e os de moito éxito que chegan aos 5.000. Unha cifra de vendas como 10.000 é un bombazo», explica Óscar Domínguez, delegado en Galicia de la catalana Discmedi, que cuenta en su catálogo con Milladoiro, Mercedes Peón, Leilía, Os Cempes, Pepe Vaamonde e Irtio, además de ocuparse de la distribución de las referencias editadas por sellos discográficos como el ourensano Zouma Records o el coruñés Xingra.

Lejos queda el período comprendido entre 1995 y el 2000, cuando artistas como Luar na Lubre o Carlos Núñez superaban las 50.000 copias vendidas. Pero cinco mil discos también parecen pocos si nos remitimos a una cifra que nos ofrece Antón Varela, músico del grupo Os Cempés: «La grabación de nuestro penúltimo disco, que editó Boa Music bajo el título Circo Montecuruto, costó cinco millones de pesetas, y por cierto, después no se hizo casi ninguna promoción, por lo que esa inversión no sirvió de nada». Y es que si a esos cinco millones se hubiesen sumado otros dos en gastos promocionales (carteles, anuncios publicitarios, envío de material a los medios de comunicación, sueldo de la persona que trabaje en el departamento de promoción), con un éxito de ventas de cinco mil discos no se ganaría nada, ya que, de los 15 euros que como precio de venta al público estándar tiene un compacto, la compañía editora se lleva sobre 5 euros (el resto se lo reparten los gastos de distribución, la tienda y los impuestos). Si multiplicamos esos 5 euros por 5.000 discos, la cifra resultante es de 25.000 euros, todavía lejos de los más de 30.000 que puede costar el lanzamiento discográfico de un artista gallego en unas condiciones artísticas decentes. El resultado de esta situación es doble: los sellos discográficos pequeños editan pocos discos debido al alto riesgo económico y las grandes empresas multinacionales no apuestan por artistas del país (para una compañía importante, el beneficio económico comienza a partir de los 10.000 discos vendidos). Finalmente, la pescadilla se muerde la cola: como se vende poco, la promoción de los discos es escasa, lo que provoca que los compradores potenciales no se enteren de que existe ese producto en el mercado, y, como resultado, no lo compran.

LAS TIENDAS

«O gran público non vai as tendas pequenas. A xente compra os discos nas grandes superficies». Así de rotundo se expresa Óscar Domínguez, delegado en Galicia de Discmedi. El primer resultado negativo es que se pierden ventas debido al escaso contacto humano que se produce en los hipermercados, en donde nadie aconseja a un cliente sobre la compra de un disco desconocido pero de calidad, algo que sí sucede en una tienda pequeña. «Para frear esta situación, intentamos crear novos puntos de venda como as librerías ou as tendas de regalo, onde poderían ter cabida a música de raíz tradicional», explica Domínguez. Sin embargo, alguna ventaja traen a las discográficas las grandes superficies, ya que también permiten que alguien de Benidorm que pida un disco de Brath o de Milladoiro lo acabe consiguiendo. «Discmedi, por exemplo, ten dado de alta os seus discos nos ordenadores da maioría das grandes cadenas comerciales de España. Se alguén pide un disco de Milladoiro en El Corte Inglés ou en Alcampo vaino ter o día seguinte», señala Domínguez. Sin embargo, la masificación de las ventas provoca equívocos como que en la sección etiquetada como «música gallega» aparezcan discos de artistas vascos como Kepa Junquera. También sucede que el encargado de comprar la música de una gran superficie no conozca a los artistas del lugar en que está instalada su empresa, aunque Domínguez señala que también hay responsables de sección que aguzan el ingenio y, mediante argucias informáticas, ayudan a las empresas discográficas pequeñas.

Sin embargo, la realidad a veces se muestra en anécdotas como la protagonizada por Xil Ríos: al restaurante que el cantante tiene en Moaña acuden todos los veranos emigrantes para comprar discos y llevárselos a sus países de residencia. Es de los pocos sitios en donde encuentran sus compactos. Toda una metáfora.

LA EXPORTACIÓN

Con un panorama musical uniformizado por los superventas y con una Galicia que compra pocos discos (la media está en menos de un disco per capita al año, mientras que la de España está en la compra de dos compactos al año por habitante), la esperanza está en la exportación. Sergio Cruzado, responsable de promoción de Boa Music, señala que su empresa tiene en cada país un acuerdo con una distribuidora del lugar. «En EE. UU., por ejemplo, estamos asociados con Green Linet, lo que ha permitido que los discos de músicos como Susana Seivane lleguen a las tiendas de ese país y que ella haya tocado allí». ¿Y el mercado gallego? «Para cierta clase de música nos queda pequeño el español, así que imagínate el gallego. Por contra, si sumas las ventas de varios países de todo el mundo, consigues una buena facturación», añade. Quinientos discos en el Reino Unido, quinientos en Francia... acaban sumando unos miles de discos. Suficientes para sobrevivir, pero no para que exista un sector industrial en la música gallega.
 
 
Comentario:
estou de acordo con anxo no plantexamento de que a xente tamén se ten que educar con respecto a música...
así a todo para que vou pagar ....meus amigos internautas e enganchados o emule.... por algo que podo ter gratis (ou semi gratis).... o que se debe de plantexar o mundo discográfico e o excesivo precio dos DCs e acalidade dos productos que nos ofrecen........... así a todo alguén debería de facer un estudio do cambio de tendencias e de modas pola influencia do mundo latinoamericano que está vivindo a nosa socidade ( con esto non quero dicir que sexa malo ni que represente algo rexeitable) ....quizais alguén se sorprendería.... .
Considero por outra banda culpables as discográficas, distribuidora, emisoras de radio, televisión... do analfabetismo musical e cultural en xeral que se está a vivir.... a xente acostuma o seu ouvido a música moi simple e non educan a sua capacidade critica .... co cal nunca recoñeceran como bo algo que non sexa.... papi , papi chulo, papi,papi ven a mi... .
Cando empezas a escoitar música en serio chega un momento en que te tragas 15 minutos de iron butterfly con3 de solo de bateria, ou estas ávido por dar a volta o vinilo de jettro tull para seguir escoitando os 27 minutos restantes do thick as brick... flipas con ray manzarek... y te cagas con win mertens, saltas con Emir Kosturica... e te engorilas un pogo infernal con hedningarna... pero para eso hay que escoitar algo mais que chunda,chunda malo... porque si inda escoitaran a Padilla, Saint German (creo que se escrebe así), triky, chemical bross.... ou algo así ainda o entendería.... .
en definitiva culpables ... todos por non culturizar o nosos coñecidos para que aprecien as outras músicas e que non segan de borregos (musicalmente falando) toda a vida...
 
Comentario:
Tedes razón,pero de todas maneiras non creo que á industria discográfica lle queden moitos anos...
No principio do rockanrol os artistas grababan discos só para presentarse e para que a xente os coñecera, pero baseaban o seu traballo e a súa economía nos concertos en directo.
A música en directo nunca morrerá. É máis, cada día crece o público que vai aos concertos.
En Galicia inda espanta pagar máis de 10 € por ver un concerto, pero no resto de España a xente paga eso por un grupo descoñecido...
Esa tamén é unha boa diferencia.
Estamos acostumados a concerto de balde.
A xente dafora que coñece Ortigueira, flipa porque é gratis.
Penso que hai que cambiar un pouco a mentalidade da xente.
O día que a xente vaia a ver un concerto coa misma normalidade que alguén quen vai ó cine, de viños, etc poderemos empezar a falar de venta de discos,etc.

Un saúdo.
Anxo.
 
Comentario:
Si, o do Xabarin estaba xenial, porque ademais as cancions eran boas. Foi unha magoa que as sacaran, pero coa TVG xa se sabe. E non creo que fose por cousa de audiencia, coido que todala xente da nosa idade creceu co Xabarin.
 
Comentario:
Para min, que falo como aficionado, é que hai dous problemas principales. Por unha banda é que somos moitos.É certo, hai moitas bandas e xente que fai algo relativo á música, e non hai sitio para tod@s.A min paréceme que é xusto que neste tinglado queden só os que realmente valen, inda que a selección tamén pode ser inxusta.
Pero tamén é certo que non hai ningún tipo de apoio para os grupos noveis. O escaparate por excelencia da música galega,por moito que se diga logo, é o Luar,e inda que se ve moito,non vai dirixido a un público comprador de discos. Cando hai algo que funciona, ás veces por causas políticas é suprimido.Iso pasou có programa "Xabarín Clube", que sacou a moitos grupos do anonimato e os deu a coñecer a un público novo. O asunto é ofrecer un escaparate onde se podan ofrece-los productos, é tan sinxelo como iso.O problema non é que se faga mala música en Galiza, se non que non se coñece.

Unha aperta para tod@s,


ROI

 
Comentario:
Aviso, vou falar moi en xeral.
O principal problema de Galicia son os galegos (jeje, asi de rotundo).
Ainda que a cousa parece que vai cambiando pouco a pouco, o galego nace pensando que selo é un simbolo do retroceso, ben pola cutrez que vivimos hoxe en día en Galicia, ben pola imaxe que nos dan os nosos representantes. Por tanto, rexeitase o uso do galego e das nosas tradicións. O de fora está ben, o nóso é malo.
Podese estender á cultura española tamén. O mellor é sempre o de fóra.
Se todo isto é complicado, imaxinade o que pasa cos discos en galego ou que teñan que ver coa nosa cultura.
Todo ten que comezar por apreciar o que temos. Que Bisbal pode estar ben (ou non), pero hai mais cousas que escoitar. E a xente tería que estar aberta a facelo, pero fainos falla ver algo de mundo, vivimos moi afastados da realidade, contannos unha pelicula e a cremos, estamos pouco afeitos a pensar por nós mesmos.
Isto pasa en toda España, pero en Galicia mal que me pese, coido que mais.
"Finalmente, la pescadilla se muerde la cola: como se vende poco, la promoción de los discos es escasa, lo que provoca que los compradores potenciales no se enteren de que existe ese producto en el mercado, y, como resultado, no lo compran."
Acaso algunha empresa naceu gañando cartos? Se os tivese, non me importaria perder agora para gañar mais adiante, e de paso potenciar a miña cultura. Pero iso aqui fano uns poucos nada mais. A Mercedes Peón teñena que vir axudar de fora, é de vergoña. Moitos cartos gastados nalguns programiñas da TVG nos terian vido moi ben para fomentar certas cousas.
En xeral, estamos faltos de amor propio e de respeito pola nosa cultura, Galega, Zamorana, Catalá, Vasca, Española ou o que sexa. Por suposto, iso reflicte nos nosos gustos. Se eu non tivera nacido escoitando a Milladoiro quizais agora faríaseme raro.
Ando espesiña agora, pero é un tema moi interesante, a ver que opina a xente.
Por certo, grande crítica ás televisións nacionais, nas que a música tradicional non existe.
No